Пишувам нов текст за Нулта, за филозофијата на вистинскиот ручек. Не затоа што сакам уште еднаш да опишам мени или да ги набројам чиниите на масата, туку затоа што вистинскиот ручек за мене одамна е нешто повеќе од јадење. Тоа е филозофија на живеење.
Денес Мураками слави 77 години живот.
Мојот омилен писател.
Денес му е роденден на човекот што ме научи дека осаменоста може да биде топла, дека џезот е состојба на духот, дека реалноста секогаш има таен премин и дека една земја се сонува пред да се посети. Јапонија.
Но би одела и подлабоко, Мураками не го сакам само поради тие мисли. Го сакам затоа што со годините ми стана придружник, не инспирација.
Нешто што не се напушта кога ќе смениш фаза од животот, град, ритам или верзија од себе.
