Интервју

Некогаш на децата им беше доволна една планина. Една патека што исчезнува зад дрвјата. Еден поток што лесно можеше да стане океан. Неколку гранки за колиба и доволно време еден обичен ден да се претвори во голема авантура.

По повеќе од две децении во Америка, музичарот и претприемач Владо Пупиновски се врати во Охрид. Денес зад него стојат неколку успешни проекти и еден вински подрум врежан во природна карпа, место каде што каменот, виното и тишината раскажуваат една сосема поинаква приказна за успехот.

Некои претстави не доаѓаат во нашиот живот како големи спектакли со оркестар и завеси што се спуштаат. Некои претстави доаѓаат тивко, со лист хартија, пенкало и едно дете што почнува да запишува: „сладолед, филмот што те тера да плачеш, смеењето на некој што го сакаш“. Така почнува текстот на Данкан МекМилан – и така почнува и монодрамата Сите најубави нешта.

Сите денес зборуваат за храна.
Малкумина знаат што прават со вниманието и доживувањето кое треба да ѝ се даде.

The Fifth Sense вечерата во UTOPIA беше спектакл. Но од оние ретки, во кои ништо не е случајно. Секоја текстура, секоја температура, секоја пауза меѓу два залаци беше дел од однапред осмислена нарација.

Токму тука се отвора пошироката слика. Светот сè почесто зборува за минимализам, одржливост и свесна исхрана, додека ние сè уште ги имаме состојките, но често го губиме јазикот. Помеѓу глобалната дисциплина и локалната импровизација, храната станува огледало на тоа како размислуваме, како избираме и како живееме.

Во тој простор се движи и работата на Проф. Д-р Јана Клопчевска.

Миме Акимовски, основачка на Body M, веќе дваесет години ја враќа токму таа димензија на убавината…онаа која нема цена, но има мирис, допир и искреност. Со нејзиниот препознатлив спој на прецизност и човечност, Миме не продава „третмани“, туку филозофија: дека вистинската убавина не доаѓа од тоа како изгледаме, туку од тоа како живееме со себе.

Поезијата на Радмила е преведена на повеќе европски јазици, а критиката ја препознава како автентичен поетски глас на новата генерација.

Во мала земја на Балканот, каде што рокенролот отсекогаш изгледал како да е увозен деликатес, постои бенд што повеќе од триесет години одбива да се расипе.
Паркети.
Во Македонија, факт е дека има бендови што исчезнаа заедно со каблите од првите проби. Има и такви што никогаш не излегоа од подрумите каде што почнаа. Паркети не се ниту едните, ниту другите.

ЗЕМЈОТРЕС не е фестивал, тоа е една многу долга, а и многу гласна егзистенцијална криза за сите што мислат дека независната сцена е романтика без болка. Скопје знае – ова не е уште еден фестивал што сака да биде нешто што не е.

Ако некому успева на сцена, да те смрзне од виртуозност и да те растопи од емоции, со некоја топла аура која неретко се шири меѓу оркестарот и се прелева на публиката создавајќи целина од незаборавни концерти, тоа е сигурно нашиот Џијан Емин.

„Радиото не е мртво. Само го оставивме на тивко.“ Во време кога фреквенциите се сведени на позадинска бучава, Стереолаб се појавува како нужност.

„Градовите не треба да бидат дизајнирани за автомобилите, туку за луѓето.“ Париз е во срцето на урбаната трансформација – улици што повторно им припаѓаат на пешаците, велосипедски патеки што ја дефинираат мобилноста на иднината и зелени површини што го менуваат начинот на кој дишеме во метрополите. Кристоф Најдовски, заменик-градоначалник на Париз и човек со македонски корени, е еден од клучните умови зад оваа револуција.

Очекувањето за добивање на наградата се должи на огромната поддршка којашто ја добива од нашите алумнистки и од тие кои го познаваат.