Денес Рене Реџепи објави дека се повлекува од секојдневното водење на Noma и дека ресторанот го остава во рацете на својот тим.

Секој март компаниите се соочуваат со истото прашање. Што да направиме за 8 март? Некои одговорот го наоѓаат во цвеќе. Некои во попусти. Некои во визуели со пастелни бои и пораки што звучат доволно убаво за да поминат на Инстаграм. Маркетинг календарот е уреден, чист и предвидлив. Празниците се означени. Кампањите се подготвени. Пораките се исполирани. И сè функционира, сè додека реалноста не реши да се вмеша.

Празникот на жената кај нас оваа година има црн флор. Не само заради последното страдање на жена и дете, туку заради сите жени што страдаат од закоравените сфаќања на средината, истовремено незаштитени од државата. Заради сите жени што се уште им слугуваат на мажите, и дома, и на работното место.

Постои нешто длабоко погрешно во начинот на кој општеството се подготвува за Осми март. Секоја година, некаде кон почетокот на март, започнува истиот ритуал. Реклами. Ружи. Попусти. Статуси што започнуваат со „Драги дами…“. И во таа сезонска кореографија, нешто суштинско се губи. Осми март не е празник. Тоа е историски датум.

Како една обична чанта го одврати вниманието и му ја зема славата на отчетот на Орце Ѓорѓиевски, што претендираше да каже како во првите 100 дена почна да му го враќа сјајот на Скопје.

Античките Игри биле локални, но симболички универзални. Современите игри се глобални, но често политички фрагментирани. Во Лозана ќе ја видиш еволуцијата на олимпискиот факел, телевизиски преноси, прпагандни моменти, бојкотите, скандалите, допинг кризите. Олимпискиот музеј не е носталгичен. Тој е искрен.

Додека Олимпијадата во Cortina d’Ampezzo оди кон својот крај, додека камерите ги бараат последните солзи и последните медали, јас мислам на една постара победа.

Некои претстави не доаѓаат во нашиот живот како големи спектакли со оркестар и завеси што се спуштаат. Некои претстави доаѓаат тивко, со лист хартија, пенкало и едно дете што почнува да запишува: „сладолед, филмот што те тера да плачеш, смеењето на некој што го сакаш“. Така почнува текстот на Данкан МекМилан – и така почнува и монодрамата Сите најубави нешта.

The Dude Specialty Coffee од Скопје повторно е избрана меѓу 100-те најдобри кафетерии во светот. По втор пат. И не, ова не е „уште една добра вест“.
Ова е редок момент кога универзумот функционира логично.

Позитивните и негативните страни на новото време се гледаат токму на ресто – сцената. Се снимаат видеа, се сликаат слики, се мести храната не за јадење туку за сликање, ечи музика што е далеку од жива, а најавениот гулаш е далеку од вистинскиот.

Не мора сè да биде настан.
Понекогаш е доволно пладне, добро кафе, заедница од луѓе што имаат исти критериуми за естетика, на повеќе нивоа и сериозно селектирана музика.
Во една битолска кафетерија, слушањето почнува да станува навика, а матинеата тивка корекција на културата што предолго мислеше дека мора да биде гласна за да биде важна.

Во 2026 година, резолуциите не мора да бидат лични за да бидат радикални.
Понекогаш доволно е да купуваме помалку, да избираме подобро и да не фрламе сè што не ни служи веднаш.
На пример облеката.

Не прецизираше на кои луѓе мисли и кому се обраќа. Дали се тоа луѓето што секој ден на утринските емисии навиваат за него или оние што конечно фатија платено столче.
Кои се радосните луѓе и на што треба да се радуваат?

Битола како Pamplona…или како Buñol…или како Agra за време на Holi фестивалот…
А зошто да не?

Еден ден во Мала Преспа што не беше патување, туку сведоштво. За писателот Стерјо Спасе. За жените од Глобочани и Долна Горица. За калта, крапот, тишината и отпорот.

Има толку добри нешта за кои треба да се зборува. Има толку добри луѓе за кои треба да се пишува. Живееме во толку голема земја колку што сака да биде.