Античките Игри биле локални, но симболички универзални. Современите игри се глобални, но често политички фрагментирани. Во Лозана ќе ја видиш еволуцијата на олимпискиот факел, телевизиски преноси, прпагандни моменти, бојкотите, скандалите, допинг кризите. Олимпискиот музеј не е носталгичен. Тој е искрен.

Додека Олимпијадата во Cortina d’Ampezzo оди кон својот крај, додека камерите ги бараат последните солзи и последните медали, јас мислам на една постара победа.

Некои претстави не доаѓаат во нашиот живот како големи спектакли со оркестар и завеси што се спуштаат. Некои претстави доаѓаат тивко, со лист хартија, пенкало и едно дете што почнува да запишува: „сладолед, филмот што те тера да плачеш, смеењето на некој што го сакаш“. Така почнува текстот на Данкан МекМилан – и така почнува и монодрамата Сите најубави нешта.

The Dude Specialty Coffee од Скопје повторно е избрана меѓу 100-те најдобри кафетерии во светот.
По втор пат.
И не, ова не е „уште една добра вест“.
Ова е редок момент кога универзумот функционира логично.

Постои еден многу специфичен тип на бендови.
Не се оние што се распаѓаат со кавги, ега и „креативни разлики“.
Овие бендови се тивки. Достоинствени. И најчесто – млади.

Позитивните и негативните страни на новото време се гледаат токму на ресто – сцената. Се снимаат видеа, се сликаат слики, се мести храната не за јадење туку за сликање, ечи музика што е далеку од жива, а најавениот гулаш е далеку од вистинскиот.

Сите денес зборуваат за храна.
Малкумина знаат што прават со вниманието и доживувањето кое треба да ѝ се даде.

The Fifth Sense вечерата во UTOPIA беше спектакл. Но од оние ретки, во кои ништо не е случајно. Секоја текстура, секоја температура, секоја пауза меѓу два залаци беше дел од однапред осмислена нарација.

Токму тука се отвора пошироката слика. Светот сè почесто зборува за минимализам, одржливост и свесна исхрана, додека ние сè уште ги имаме состојките, но често го губиме јазикот. Помеѓу глобалната дисциплина и локалната импровизација, храната станува огледало на тоа како размислуваме, како избираме и како живееме.

Во тој простор се движи и работата на Проф. Д-р Јана Клопчевска.

Во првите недели од јануари, корисниците на социјалните мрежи масовно почнаа да го користат слоганот „2026 is the new 2016“, објавувајќи ретроспективи, фотографии и видеа од една деценија наназад. Фразата се појави онлајн уште на 31 декември 2025 година, кога првите видеа со монтажа на популарни моменти од 2016 почнаа да собираат неочекувано голем број реакции и кај славни и кај обични жители на планетата Земја.

Не мора сè да биде настан.
Понекогаш е доволно пладне, добро кафе, заедница од луѓе што имаат исти критериуми за естетика, на повеќе нивоа и сериозно селектирана музика.
Во една битолска кафетерија, слушањето почнува да станува навика, а матинеата тивка корекција на културата што предолго мислеше дека мора да биде гласна за да биде важна.

Во 2026 година, резолуциите не мора да бидат лични за да бидат радикални.
Понекогаш доволно е да купуваме помалку, да избираме подобро и да не фрламе сè што не ни служи веднаш.
На пример облеката.

Притоа, да не се претвориме во сопствен маркетинг. Вистинските креатори ќе преживеат. Останатото ќе биде само шум.
– Сликата е преземена од текстот на The New York Times

Пред празниците, споделуваме дел од нашите фантастични мали бизниси, ентузијасти, уметници. Тоа што тие го создаваат е уникатно, различно и домашно. Да ги поддржиме за да можат да продолжат да создаваат.

Не прецизираше на кои луѓе мисли и кому се обраќа. Дали се тоа луѓето што секој ден на утринските емисии навиваат за него или оние што конечно фатија платено столче.
Кои се радосните луѓе и на што треба да се радуваат?

Во град каде што мажите со години учат да бидат силни, а ретко учат да бидат искрени, првата Свесност: LIVE сесија донесе нешто неочекувано: четворица мажи што зборуваа без штит, без фасада, без притисок да изгледаат „во ред“. Во петок попладне што мирисаше на доцна есен, спортот, медицината, медиумите и терапијата се сретнаа на едно место, не за да дадат совети, туку за да кажат вистини. Ова не беше MOVEMBER. Ова беше нешто подобро: навика на искреност.

Денешниот миг имаше тежина што не можеш да ја реплицираш ниту со проба, ниту со снимање.
Иако пламенот беше создаден пред повеќе часови, заради прогнозите што требаше да ја нарушат церемонијата, само денес изгледаше како да се раѓа пред нас.
Тоа е силата на Олимпија: да го претвори однапред снименото во нешто што пулсира во реално време.
Тука времето понекогаш игра за ритуалот, а не обратно.

Миме Акимовски, основачка на Body M, веќе дваесет години ја враќа токму таа димензија на убавината…онаа која нема цена, но има мирис, допир и искреност. Со нејзиниот препознатлив спој на прецизност и човечност, Миме не продава „третмани“, туку филозофија: дека вистинската убавина не доаѓа од тоа како изгледаме, туку од тоа како живееме со себе.

Некои жени отвораат Instagram профили за да изгледаат како да имаат визија. Некои жени мислат дека е дострел да се биде бизнис жена после поминат четврт век од 21 век. Весна од Охрид замесува леб. Sourdough што расте без менаџмент курсеви, како доказ дека успехот и убавината не доаѓаат кога брзаш, туку кога чекаш…и дека не мораш да имаш бизнис план за да направиш нешто вистинско.
Весна од Охрид не зборува за slow living. Таа го живее. И не продава lifestyle. Продава леб што трае подолго од трендовите.

Поезијата на Радмила е преведена на повеќе европски јазици, а критиката ја препознава како автентичен поетски глас на новата генерација.

Овој викенд, небото над Битола беше повисоко од вообичаено.
На спортскиот аеродром на Аеро-клубот „Мирко Тодоровски”, моторите зуеја како стара плоча што конечно ја слушаш во живо, со луѓе што не заборавиле како звучи восхитот.
Се славеше векот на авијацијата, сто години од првиот лет, од првото „ајде да пробаме“, од првата идеја дека оваа земја може да се гледа и одозгора.

Халкбанк му подари на градот Битола пијано – исцртано од артистите Петар Томски – Whazz Djazz и Владимир Дади Ивановски. „Седни ако си кабадаја”пишува на столчето, како покана и провокација.
Потсетник дека културата е најубава кога е јавна, достапна и жива.

Битола како Pamplona…или како Buñol…или како Agra за време на Holi фестивалот…
А зошто да не?

Еден ден во Мала Преспа што не беше патување, туку сведоштво. За писателот Стерјо Спасе. За жените од Глобочани и Долна Горица. За калта, крапот, тишината и отпорот.

Има толку добри нешта за кои треба да се зборува. Има толку добри луѓе за кои треба да се пишува. Живееме во толку голема земја колку што сака да биде.