На 21 година веќе водел кујна во Хемптонс. Потоа љубовта му ги сменила плановите, а Битола добила шеф од Доминиканската Република. Рони денес ја води кујната на Утопија, а ние го отвораме разговорот за вкусовите што патуваат со човекот и за животот што ретко го следи рецептот.

Во една уличка е направено нешто ново од нешто старо. Тука со децении се продолжува животот на предметите. Сега, кога учиме за циркуларна економија, Чаршијата веројатно би ни наплатила само за консултација. Во една нејзина уличка отфрлени материјали добија втор живот како уметничка инсталација зад која стои Здружението за млади АУРОРА МРЕЖА од Битола.

Во Ровињ, на Weekend.19, за првпат беше претставен филмскиот проект за Тоше Проески. За регионот, човекот зад легендата и филмот што сè уште не е снимен, а веќе има публика.

На НУЛТА започнуваме нова рубрика во соработка со Грин Ленд Груп. Ќе ги следиме нивните проекти и ќе ги отвораме прашањата за материјалите што ги користиме, за она што останува по нивната употреба и за начините на кои можеме поодговорно да постапуваме со него. Некои од тие приказни ќе нè одведат до стручните луѓе и процесите што ретко ги гледаме. Други ќе ги најдеме таму каде што најмалку ги очекуваме.

За првиот роденден на Сутлијаш бар во Скопје и за еден вкус што го паметиме многу подолго.

Пред гостувањето на Битолскиот театар во Полска, се навраќаме на јулската премиера на „Кориолан“ во Света Софија. Еден текст за Шекспир, за режисерот Џон Блондел и за театарот што не признава географски граници.

На „Пресек“ на Ирена Паскали во Чифте амам, дури и она што некогаш служело за премотување успева да те запре.
Некој предвидел можност дека за средба со уметноста понекогаш е доволен еден човек. Ова е убава изложба затоа што има мислата за што да се фати: за лента, за камен, за тантела, за леб.

Пред неколку недели, во Центар Жупа се случи една изложба на која смирението на есента ми ја враќа мислата. „Ткаени идентитети / Од Жупа до светот“ на Јана Ацевска, дизајнерката зад брендот „Капка“, заслужува да ѝ се навратиме. Некои работи остануваат пред очи и кога календарот веќе самоуверено преминал на следната страница. Календарите, впрочем, никогаш немале особено развиен вкус.

Светска кариера, наследено око и филм за чудната географија на припадноста. Foreign Tongue игра на 22 септември во 17:00 часот во Центарот за култура во Битола.

Пред 8.000 години некој погледнал во светот околу себе и решил дека не е доволно само да преживее. Сакал и да го слушне. Направил флејта. Мала, топчеста, неолитска. Од оние предмети што целосно ја расипуваат нашата удобна претстава дека луѓето тогаш мислеле само на храна, засолниште и следниот ден. Очигледно мислеле и на убавината.

Има луѓе кои рано одлучуваат што ќе бидат. Архитект. Адвокат. Фотограф. И потоа дисциплинирано остануваат во именката. Иван Коцка Јанчев очигледно не е голем љубител на именки. Графички дизајнер е. Фотографира. Снима. Црта. Свирел бас во Sweet Rapscallions и Three Minutes in the Rain. Живеел во Кина, каде што street photography станува важен дел од неговиот визуелен јазик.

Во Битола и оваа година ќе се трча на ТРЧАЈ БЕ! Под името Planet Bitola ќе трчаат Кенијци, Индијци, Австралци, Американци, Британци, еден Палестинец и жител на Гибралтар. Професионален кенијски атлетичар ќе стои покрај човек што почнал скоро да трча, а во редот ќе се најдат рекреативци, пријатели, колеги, различни професии, држави, брзини, причини…
Луѓето ќе излезат на улиците на 13 септември, некој ќе трча некој ќе навива. А градот барем ова утро ќе се движи во ист парвец. Кон целта на патувањето.

Ова е приказна за тоа како растат сериозните компании. Полека. Тоа се гради намерно, со години, со луѓе што имаат ист ритам, иста прецизност и одговорност. Часовничарите работат пред вашите очи како да ви велат: не продаваме часовници триесет години, туку го одржуваме времето.
Сѐ почнува од мала продавница во битолската чаршија, за да заврши тука. Спектакуларно. Како галерија. The Bozinovski Gallery во Битола!

FOLTIN наполнија 30 години и решија да издадат винил што можеби доаѓа во вистинско време. Кога музика се слуша од телефон, тие велат: еве плоча, стави ја на грамофон, седни и слушај ја.
А по 30 години, каде на друго место би разговарале за времето ако не во галерија за часовници со триесет и девет звучници. Во The Bozinovski Gallery.